เรื่อยๆเรื่อยเปื่อย

หายไปนานเลยคราวนี้ วันนี้อยากเขียนบล๊อกซ่ะงั้น

มาอยู่เชียงใหม่จะครบปีแล้วน่ะ อะไรๆก็เหมือนจะดีมั้ง ชีวิตก็เรื่อยๆเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ช่วงนี้ปิดเทอม ไม่ได้ไปไหน บ้านก็ยังไม่ได้กลับ ชีวิตก็เหงาเหมือนเดิม จากคนที่เหงาอยู่แล้วน่ะ

มาปิดเทอม แทบไม่ได้พูดคุยกับใครเลย เศร้าจริงๆ ไม่รู้ว่าใครจะเป้นแบบนี้บ้างว่ะ ถ้าขอพรได้

คงขอให่ไม่เหงาอ่านะ มันทรมานจริงๆที่เราต้องทำอะไรคนเดียว หนังรถไฟฟ้าบอกว่ากินขาวคนเดียวมา

สองเดือนแล้ว แต่ตัวกูกินคนเดียวมาตลอดหนึ่งปี ปีต่อไปก็คงเป็นอย่างนั้น แต่ไม่ต้องถึงปีต่อๆไปหรอก

คืนนี้ยังไงก็ต้องไปกินคนเดียว พอแค่นี้ไปกินข้าวดีกว่า

สามเดือนแล้วน่ะ ที่มาอยู่นี้ มีเรื่องอะไรมากมายที่เข้ากับตัวเอง

เป้นเหงาๆไงไม่รู้ วันแรกที่ไปเรียนโคตรเซงอ่า เพื่อนก้ไม่มี

เหมือนอยู่ตัวคนเดียวไงไม่รู้ แต่หลังๆก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อย

แต่ก็น่ะเหงาๆเหมือนเดิมอีกแล้วกุ อะไรมันจะเหงามากมายนาดนั้น

กุยังคิดเลยว่ากุคงเป็นคนเหงามากที่สุดของโลกก็ได้มั้ง

 

จากบ้านมาไกลมาใช้ชีวิีตเด็กนักศึกษา เห้ยยยน่ะ มช ไม่เหมือนที่กุติดไว้เลยย

ไหนๆก้มาถึงนี้แล้ว ลองดุสักตั้งนึงแล้วกันนน หุหุ

 

ช่วงนี้ก็ช่วงสอบพอดี หนังสงหนังสือไม่อ่านเลยย

ใจจริงถามว่ากุชอบวิดวะมั้ย ก็ดีว่ะ ชอบ

แต่ตอนเรียนแม่ง หัวกุไม่ให้เล้ยยยย

 

วันนี้เดินไปซื้อ a day เหนื่อยชิบ

ไอ้ห่ามอไซก้มีไม่ขี่ล่ะ

รู้สึกดีว่ะตอนเดินไปซื้แหนังสือ เหมือนเราได้ปลดปล่อยอะไรออกมา

พอได้ a day มาล่ะ รู้สึกดีใจไงไม่รู้ ทั้งๆที่มันอ่านไม่ค่อยจะรู้เรื่อง

เอาเวลาไปอ่านหนังสือสอบจะไม่มีเหรอว่ะ?? ช่างมันน

ทำตามใจตัวเองดีสุดแล้วววว กลับมาหอก็นั่งอ่านจนจบเล่ม

ทำไมมันเร็วอย่างว่ะ

 

อารมณ์เซงๆอยากไปอ่างเกษตร สถานที่นี้ไปแล้วทำให้สบาย

หากวันไหนเครียดๆลองมานั่งดู แล้วจะทำให้คุณโล่งงงง

รอให้ไ้อ้แซมมันกลับมาก่อนจะลากมันไปอีกที

 

พูดถึงไอ้แซม เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่สนิทในคณะและในมอ

ก็ไงล่ะ รู้สึกว่าเรามีอะไรคล้ายๆกันมั้ง ถึงมาเป้นเพื่อนกันได้

จนตอนนี้กลายเป้นเพื่อนซี้ไปเล้ยยยยย ที่ไหนได้ล่ะไม่มีคนคบเราต่างหากกก

 

เหงาอีกล่ะ

เหงาเหี้ยไรมากมายย

ทำไรก็เหงา

ฝนเสือกตกอีกก ไปกันใหญ่เลยยกุ

 

อ่อ

blogนี้กุไมไ่ด้เขียนมานานนมากกกก

ก่ะว่าจไปเขียนในสมุดแทนว่ะ เอาไว้ฤกษ์ดีก่อนแล้วกันน

 

มาต่อๆๆ

กุมีคำถามว่ะ แต่ตอนนี้คำถามนี้กุไม่รู้จะไปถามใคร นอกจากตัวกุ

 

คือว่ามีคนๆนึงทำให้กุรักมาก ตอนแรกกุจะคุยเล่นธรรมดา

เอาไปเอากุรักเค้ามากกว่ะ 

แล้วหลังจากนั้นเรื่องราวมันก้ดีขึ้นน่ะ เราสองคนก็ค่อยๆพัฒนากันไป

 

แล้วอยู่ดีๆเค้าก็หายไปว่ะ โทรไปไม่รับ กุก้พอรู่น่ะว่ามันคงจบอ่ะ

แต่กุยังจะอยากรู้ว่าเค้าเป้นไร ไมไม่รับสายกุ กุรอตลอดดอ่ะ

ร้องไห้อีกต่างหากก กุเพิ่งเข้าใจความหายของคำว่ารอ

มันทรมานจริงๆ กุเคยคิดน่ะว่า กุก้ยังจะรอเค้ากลับมาหากุเหมือนเดิม

รอ รอ รอ และก็รอ เหมือนที่เค้าเคยรอกุไงงงง

แล้ววันก่อนเค้ารับสายกุว่ะ แล้วบอกว่าช่วงสอบ เครียด

กุยายามทำเสียงปกติน่ะ แต่กุรู้ว่าเค้าคงไม่อยากอะไรต่อกับกุแล้วว่ะ

กุควรทำไงดี???? แต่กุก้ยินดีรอน่ะ ในเมื่อถ้ารอแล้ว แล้วเค้ากลับมา

วันนั้นกุคงเป้นคนที่โชคดีที่สุดว่ะ ภาวณาให้คุณกลับมาน่ะ

 

 

 

...........................................

 

 

ช่วงนี้กำลังชอบเพลงใจของคนคอย ของTeaForThreeว่ะ

แม่งงโคตรอิน ฟังครั้งแรกกุยังจะร้องไห้เลย

เพลงนี้เหมือนกุเลยเน๊าะ 555

รอแบบไม่มีจุดหมายย

ไงก้ฝากน้ำปิงไปบอกเค้าน่ะ ว่ากุก้ยังรอออ

 

 

วันนี้ไปก่อนน่ะเว้ยยย

ว่างๆจะมาใหม่

 

 

 

งามแต๊แต๊เลยหนอ สมดังน้ำกำเปิ้นบอก
เวียงพิงค์เป็นเมืองสวรรค์ ดอกไม้บานหน้าหนาวเหนือคำรำพัน

รัญจวนกึดเติงหากัน เมื่อยามที่เฮาห่างไกล
โอ้สักกี่น้ำปิง มั่นคงดังยิ่งน้ำปิงบ่เกยหยุดไหล

ดอยสุเทพตี้เฮาฮักเฮาฝากใจ
ครูบาเปิ้นหื้อฝากไว้ เป็นมิ่งขวัญเวียงพิงค์

งามแต๊แต๊เลยนะ เจดีย์ล้วนตระการตา
ประเพณีอินทขินทร์ เจ็ดยอดเอยสืบทอดพระธรรมล้ำยิ่ง
กราบบูชาพุทธสิหิงค์ คู่บารมีเจียงใหม่

ชมดอกไม้ลำนำป่าเขา เสียงซอเคล้าเสียงซึงสะล้อ
หากฮักจริงบ่ดีหื้อรอ จะไปสู่ขอ มาอยู่ตวยกั๋น

ถิ่นล้านนาจะเป็นเวียงสวรรค์ เมื่อมีน้องเคียงข้างกันเป็นคู่ขวัญอ้ายเอย

 

 

 

...

 

 

 

แล้วเจอกันแม่ปิง

 

 

 

 

...

edit @ 20 Dec 2008 19:47:26 by getnoi

edit @ 20 Dec 2008 19:48:00 by getnoi

edit @ 20 Dec 2008 19:55:30 by getnoi